مثل آنروز ، امروز ...

من پر از وسوسه‌ي خاطره‌ها

مثل آنروزِ زمستان كه تو را

در ميان تن آن برف سپيد

از لب ابر كبود

در دل دشت سراپا نم و دود

از براي دل بیچاره ی خود  ساختمت

خواندمت: بوسه‌ي ابر

كه مث بوسه‌ي ابري در باد

و سراسر طغیان

من پر از بازي آغوش زمين

كه تو را

بعد بي خودشدگي

غرق يك لحظه‌ي خود گم شدگي

بفشارم در خویش

و در آرامش خيس دو نگاه

بشوم باد و تو ابر

بشوم باعث باران

 بشوم ذات تگرگ

و فراموش كنم مرگم را

لحظه‌ي درك تو رفتي ديگر

لحظه‌ي درك منم بي بودت

در سكوتي كه پر از شايد و اماها بود

شايد امروز آنروز ... شايد آنروز امروز ...