بمناسبت آغاز بيست و چهارمين سال زيستن

كودكيم :

          گل ختمي زير سايه ي درخت نارنگيست ،

                  و باغچه اي كه گستره ي پادشاهي ام ميشد .

            مادرم زبان قاصدك ها را به من آموخت ،

                   تا همه ي قاصدك ها پيغام بياورند:

                                      پدرم دوستم دارد .

توجيه، شايد اشتباهي اتفاقي

مردي كه مثل باد ميلرزد صدايش

پلكي كه بر هم خورد گاهي اتفاقي

از اولين برخورد آمد رفت گم شد

تا انتهاي شب گناهي اتفاقي

دارد كسي با ساز ميرقصد كسي كه

در طالعش افتاده ماهي اتفاقي

آن آخرين برخورد... نه بايد بگردي

شايد بيابي شاهراهي  اتفاقي

بايد بگردي  ، حتم دارم ميگذاري

در كورِه راهي سر به چاهي اتفاقي

اما  نميدانم چه خواهد كرد هركس

هركس بيافتد از نگاهي اتفاقي

"سعید"

۱۳۷۸.۰۶.۲۵

می آمد و یک دشت طوفان با خودش داشت

لبخند های مستِ شیطان با خودش داشت

وقتی که می آمد بنای عشق لرزید

آن آتشین پیکر زمستان با خودش داشت

چشمی که هم زیبا و هم بی اعتنا بود

یک مرتع مواج مرجان با خودش داشت

با اینکه او می رفت می آمد سراغم

چون خواب و رویایی که طغیان با خودش داشت

گر می گرفتی  سرد می گشتی   دوباره

ابری ترک می خورد و باران با خودش داشت

نم نم که کمتر میشد و باران که می رفت

کاغذ نمی از خط هذیان با خودش داشت

هذیان همیشه درنبود رعد جاریست

چون برق می آمد و پایان با خودش داشت

"سعید"